Vraagarticulatie

Vraagarticulatie als kritische succesfactor voor IWP

Een veelgehoorde uitspraak is dat de vraagstelling in het projectenboek grondig en gedetailleerd uitgewerkt moet zijn, zodat de school en de studenten zo goed mogelijk kunnen beoordelen of en hoe de vraag in het curriculum en bij de leerbehoefte van de studenten past. Dus de vraag als hard en eenduidig gegeven. In de praktijk blijkt dit geen garantie voor succes, integendeel zelfs. Om te beginnen veronderstelt het dat de opdrachtgever zelf perfect onder woorden kan brengen wat zijn vraag/probleem is. Doorgaans is dit niet het geval. En als dit al het geval zou zijn, blijkt vervolgens dat deze vraag qua inhoud, omvang of complexiteit niet precies past bij wat het curriculum vereist, de planning toelaat of de student wil leren of denkt te moeten leren. Het risico is dat de verkeerde vraag wordt beantwoord of dat er helemaal geen opdracht tot stand komt, wat voor alle betrokkenen teleurstellend en demotiverend is.

Vertrekpunt moet derhalve zijn een tamelijk algemene vraagstelling / opdrachtformulering in het projectenboek. De vraagarticulatie is een proces van studenten, docent en opdrachtgever, waarbij zij in dialoog met elkaar onderzoeken welke vraagstelling/opdrachtformulering zowel tegemoetkomt aan de behoeften en mogelijkheden van de student, de school als de opdrachtgever. In deze dialoog helpen zij elkaar waar het voor hen echt om gaat, wat het beste past bij wat ze kunnen en willen, gegeven de verschillende randvoorwaarden die voor elk van hen aan de orde zijn. Dit proces leidt tevens tot het onmisbare eigenaarschap bij elk van hen. De waarde van een goed proces van vraagarticulatie kan nauwelijks overschat worden. Kortom: de vraagarticulatie is kritische succesfactor nummer 1 voor Regioleren / Ondernemend Leren.